NAJNOWSZY KLIP:

AMUNICJA NA ZBIOROWKI

Facebook polunek Youtube polunekinsta polunek

  • image
  • image
8x60s-zapomniany-kaliber Po pierwszej wojnie światowej, na mocy Traktatu Wersalskiego z 1919r, w ramach rozbrojenia Niemiec, wprowadzono limity produkcyjne dla amunicji w...
oferta-ekspres-kulowy-z-ferlach-dwa-komplety-lufPiękny Ekspres kulowy stworzony przez Franza Sodię z Ferlach. Pierwszy komplet luf w kalibrze 458 Win. Mag. Drugi komplet luf w kalibrze 9,3x74R. Obie...
film-moje-polowanie-na-rogacze-2018Film przedstawia, kilka ujęć z mojego polowania na rogacze w 2018 roku. Do tej pory udało się mi pozyskać w kolejności: mułkusa, kontuzjowanego widłaka,...
prechtl-416-rigbySztucer w potężnym kalibrze. 416 Rigby. Prechtl - Model 98 Magnum - Big Game. W klasycznym i niezawodnym systemie mauser 98. Grawerowany ze smakiem,...
dziwny-rogaczJak co roku majowe pilnowanie upraw przed dzikami, uzupełniały spacery za rogaczami. Początek sezonu nie motywował do pośpiesznych decyzji choć...

  • Montaże CNC
  • Montaże CNC

 

Magazyn Sezon

 

  • Adima
  • Adima

peter lindelStudiując literaturę fachową można dojść do wniosku, że nie jest to wystarczająca wiedza w kwestii oceny wieku rogaczy przed strzałem. W najróżniejszych publikacjach przeczytać możemy na co zwracać uwagę i jakie są zależności. Wszyscy autorzy podkreślają że wymierna jest praktyka. Na niewiele zdaje  się tekst gdy nie ma przykładów w postaci zdjęć, szkiców czy filmów. Poniższy artykuł to próba zwrócenia uwagi na istotne przy ocenie wieku cechy i zachowania rogaczy .


Trzeba zdawać sobie sprawę z faktu, że liczba dzików zależy od możliwości rozrodczych populacji. Składa się na to udział loch w ogóle populacji. Samica, która jest zdolna do rozrodu ma więcej niż 2 lata. Takiego dzika nazywamy lochą. W praktyce, często nawet młodsze dziki mogą posiadać potomstwo.  Kolokwialnie rzecz ujmując, im więcej loch tym większa populacja.

Ocena wieku Jeleni byków to niełatwa sprawa. Pozyskanie byków jest zdecydowanie mniejsze niż kozłów a co za tym idzie doświadczenie z tego płynące jest dużo mniejsze. W tym artykule postaramy się przybliżyć zależności dotyczące zachowania w łowisku oraz cech morfologicznych jeleni byków w zależności od ich wieku. 

Red Stag - Peter LindelJeleń w trzeciej klasie wieku fot. Peter LindelNa wstępie trzeba powiedzieć że wiek jest co raz trudniejszy do oceny wraz z jego zaawansowaniem. To znaczy że stosunkowo łatwo można wyodrębnić z populacji osobniki w pierwszej i drugiej klasie, podczas gdy różnice między zaawansowaną drugą klasą a trzecią są trudno dostrzegalne. Dodatkową trudność może nastarczać ocena wieku w momencie zaniepokojenia osobnika. By móc dokonać dokładnej oceny najlepiej by obserwowany byk był w pełni widoczny i spokojny. Spełnienie tych warunków jest przeważnie trudne. Często jest za ciemno, byk stoi w gęstwinie lub jest niespokojny. Dodatkowo przeważnie a szczególnie podczas podchodu czy wabienia na ocenę mamy bardzo mało czasu. Ostatecznie okazuje się że dopiero po pozyskaniu jesteśmy w stanie w miarę dokładnie ocenić wiek po uzębieniu. Zaskoczenia i pomyłki zdarzają się co roku nawet u bardzo doświadczonych selekcjonerów. Zdarza się że byk z wyglądu młody okazuje się po strzale bardzo starym. Pomylić się także można łatwo przy ocenie wieku byków na pograniczu danej klasy. Odchylenia od reguły są dość częste a byki na jednym terenie mogą się diametralnie różnić budową wieńca i masą ciała od byków na innym. Ryzyko błędu w ocenie możemy ograniczyć do miniumum znając pewne zależności ale przede wsztkim przez obserwację w łowisku. Poniższy artykuł to próba ujednolicenia wniosków płynących z obserwowanych cech które dadzą nam sumę potrzebną do oceny wieku samców Jelenia Szlachetnego.

Przy ocenie wieku Byków jelenia szlachetnego bierzemy pod uwagę:

1. Cechy morfologiczne w tym:
- sylwetka
- kształt głowy
- ubarwienie części twarzowej,
- cechy poroża
- zależne od pory roku cechy morfologiczne

2. Zachowanie osobnika w łowisku

Dopiero sumując wnioski z obserwacji jesteśmy w stanie określić przybliżony wiek byka.

Praktyka w obserwacji pozwala skrócić czas potrzebny na ocenę do minimum.

Cechy morfologiczne byków:

Byki w pierwszej klasie (1-4 poroże, 2-5 lat)

W pierwszym głowie, czyli w drugim roku życia, byki jelenia mają wyraźnie młodocianą sylwetkę. Trudno je pomylić ze starszymi bykami. Gdyby nie poroże to często trudno byłoby je odróżnić od młodej łani. Ich szczupłe dokładnie obciągnięte skórą ciało, cienka szyja oraz słabo rozwinięty przód to podstawowe cechy którymi można się w pierwszej kolejności sugerować. Jelenie w tym wieku są wyraźnie mniejsze od starszych osobników. Głowa jest zawsze noszona wysoko.
Poroże nakładane jest przeważnie w formie szpiców z niewykształconymi różami.

Gabor Vincze young red stagByki w drugiej głowie nabierają tężyzny jednak ich sylwetka ciągle wygląda młodocianie. Wielkością są zbliżone do dorosłej łani. Dysproporcje w budowie powoli zaczynają się zacierać jednak badyle są ciągle stosunkowo długie a szyja cienka. Klatka piersiowa ciągle jest mało rozbudowana. skóra jest wyraźnie obciągnięta na kośćcu, podkreślając zarys żuchwy.
Linia grzbietu nie licząc wgłębienia u nasady karku jest prosta. Wysoko noszona, smukła głowa jest krótsza niż u byków dojrzałych. Poroże przeważnie w formie szóstaka czasem ósmaka o cienkim przekroju w stosunku do starszych byków.

Byki w trzeciej i czwartej głowie często ciężko rozróżnić. W tym wieku na szyi pojawia się grzywa, która wizualnie ją pogrubia i nadaje wrażenie tężyzny, szczególnie jest ona widoczna w miesiącach zimowych. Trzeba mieć jednak na względzie że czasem nawet w pełni dojrzałe byki nie wykształcają grzywy.
Głowa jest ciągle noszona wysoko jednak jej kształt nabiera mniej szpiczastych kształtów a czoło jest szersze niż u młodszych osobników. wgłębienie u nasady karku, które tworzy szyja z tłowiem zaczyna zanikać. Byki w tym wieku sprawiają wrażenie proporcjonalnie zbudowanych a środek ciężkości wypada mniej więcej w połowie ciała. Dysproporcje w budowie badyli do tułowia stają się mało zauważalne. Forma poroża przestaje mieć znaczenie jeśli chodzi o ocenę wieku.

Byki w drugiej klasie wieku (6-9 poroże 5-10lat)

Gabor Vincze - red stagByki 6-7 letnie stają się powoli w pełni dojrzałymi osobnikami. Kończy się budowa kośćca. W linii grzbietu zauważyć można wyraźnie odcinające się, potężne łopatki tworzące kłąb.
Punkt ciężkości przesuwa się do przodu. Byki w tym wieku odznaczają się wyraźnie zaznaczoną tężyzną. Linia grzbietu wypłaszcza się, wgłębienie u nasady karku zanikają. Jeśli u danego osobnika występuje grzywa to przeważnie obejmuje ona większą powierzchnie szyi często wchodząc na kark. Zaczyna pojawiać się podgardle, które jednak potrafi w zimę zaniknąć. Cześć twarzowa staje się poważna a tępo zakończona głowa wizualnie krótsza, noszona niżej niż u młodych byków.

Red stag Peter LindelByki w wieku 8-10 lat mogą ośągać już swoje maksimum jeżeli chodzi o budowę wieńca i masę ciała. Silnie rozwinięty przód z wyraźnie przesuniętym środkiem ciężkości do przodu, sprawiają wrażenie że byk stoi tylko na przednich badylach. Gruba, umięśniona szyja, wyraźna fałda na podbródku nadają potężne wrażenie. Podgardle z luźno osadzoną skórą jest w pełni rozwinięte. Grzywa o ile występuje to pokrywa cały kark. Brzuch wyraźnie obwisły poza okresem po rykowisku kiedy  jest podkasany. Część czołowa jest szeroka a łeb i zad są tępo zakończone.  Kark potężnie zbudowany wizulanie sprawia wrażenie krótkiego. Byki w tym wieku noszą głowę wyraźnie niżej od młodszych.

Byki w trzeciej klasie wieku (10 poroże i starsze, ponad 11 lat)Rykowisko fot. Peter Lindel Królestwo temu kto jest w stanie odróżnić byka 9-10 letniego od 11-12 letniego. Różnice w tym wieku są często czysto osobnicze. Byki na początku trzeciej klasy są potężnie zbudowane . Przód tęgi a środek ciężkości jest wyraźnie z przodu. Głowa jest noszona często prawie w poziomie. Między chrapami a świecami potrafi zbudować się garb, który jest charakterystyczną cechą dla byków starych. Klatka piersiowa jest bardzo mocno rozwinięta przez co nadaje dysproporcję w stosunku do tyłu. Grzywa sięga często od podgardla do klatki piersiowej.
Zakłada się że wieńce byków w wieku około 12 lat osiąga maksimum swojego rozwoju, jednak jak pokazują badania nie jest to regułą.

U byków około 13-14 letnich często dochodzi do wyraźnego uwstecznienia jeżeli chodzi o formę wieńca. Różnice między wieńcem nałożonym głowę wczesniej a aktualnym potrafią być ogromne. Łeb u bardzo starych ,ponad 14 letnich byków często noszony poniżej lini karku. Obwisła skóra uwidacznia się kościstą sylwetkę. Osobniki w ostatnich latach swojego życia potrafią maleć. Ich sylwetka na pierwszy rzut oka może do złudzenia przypominać młodego byka.

Jeśli chodzi o cechy byka starego to warto wspomnieć o ubarwieniu części twarzowej. Należy jednak zaznaczyć ze zależności wieku od ubarwienia nie są regułą choć w wiekszosci populacji się sprawdzają.
Byki w trzeciej klasie mogą mieć siwe ubarwienie części twarzowej a wielu wypadkach nościć tak zwane "okulary". Okularami nazywamy siwą otoczkę w okół świec.

Mając ograniczoną możliwość oceny wieku po sylwetce można też u starych byków wziąć pod uwagę cechy wieńca. Staśmiona forma tyk w okolicach koron to cecha uwstecznienia się poroża. zawinięte niczym sanie długie oczniaki w wielu przypadkach są wizytówką byka w trzeciej klasie tak jak poskręcane odnogi. Niestety nie jest to reguła jednak są to cechy którymi można się posilić przy ocenie wieku Byka.

Zachowanie się byków w zależności od wieku


Jeleń prowadzi skryty tryb życia. Możliwości obserwacji byków są dużo mniejsze niż w przypadku kozłów. Jak u każdego zwierza z wiekiem osobnik staje się bardziej ostrożny. Składa się na to bogaty bagaż doświadczeń nabyty w łowisku. Dużym ułatwieniem w obserwacji byków w łowisku jest okres rykowiska. Są one wtedy mniej ostrożne, śmielej opuszczają swoje ostoje a rykiem zdradzają swoją pozycję. Dojrzałe byki wypędzają z chmar młode 2-3 lenie byki i prowadzą rywalizację z innymi dojżałymi osobnikami. Młode 2-3 letnie byki można w tym okresie spotkać wszędzie, gdyż bez przewodnictwa licówki czują się prawdopodobnie trochę zagubione i trzymają się w bezpiecznej odległości od chmar zapominając przy tym o własnym bezpieczeństwie.

Byki w pierwszej klasie

Gabor Vincze byk w pierwszej klasie2-3 letnie w okresie rykowiska odłączają się od chmar. Pojedyńce osobniki lub chmary złozone z rówiesników kręcą się w terenie w bezpiecznej odległości od swojej chmary przedrykowiskowej.
Widać u nich młodzieńcze zachcianki. Są skłonne do zabawy, ciekawskie i jak na jelenie mało ostrożne.

4-5 letnie byki wchodzą w okres dojrzewania i zdarza sie że zostają dopuszczone do łań podczas rykowiska. Prowadzą walki z rówieśnikami jednak schodzą z drogi mocniejszym bykom. Podczas rykowiska są "kibicami" ryczą często i donośnie, podkręcając tym samym "koncert" w lesie.

Byki w drugiej klasie

gabor vinczeZachowania byków w danych przedziałach wiekowych mogą być różne w zależności od danej populacji. Jeżeli na danym terenie jest dużo byków w wieku ponad 7 lat to kibicami często będą byki nawet 6 letnie. Przeważnie jednak Byk w wieku 6-7 lat ma już własną chmarę. Wieczorem to własnie byki w tym wieku zaczynają koncert rykowiska (tak zwani "organiści"). Ryczą często i są nastawione bojowo. Nie stronią od walki nawet ze starszymi osobnikami. Chmara z reguły zostaje im odbita przez starsze byki. Po szczycie okresu rui młodsze byki zastępują ponownie starsze przy chmarze rykowiskowej.
Młode byki w drugiej klasie pełnią  podczas rykowiska rolę chłystów.


Byki w wieku 8-10 lat w zrównowazonej populacji zawsze maja własna chmarę. Podczas rykowiska ryczą stosunkowo rzadko przeważnie sprowokowane przez inne byki. Zaciekle bronią swoich chmar.



Byki w trzeciej klasie wieku


Uznaje się że szczyt rozwoju fizycznego u byków może przypadać od 7 do 12 roku życia w zależności od czynników osobniczych. Stare byki po 12 roku życia z roku na rok gromadzą podczas rykowiska coraz mniejszą liczbę łań. Najwcześniej zaczynają i kończą rykowisko. Prowadzą bardzo skryty tryb życia często opuszczają swoją chmarę rykowiskową na cały dzień i wracają do niej dopiero wieczorem. Czasami dochodzi wtedy do zmiany na warcie. Znane są przypadki że młody około 6 letni byk wyprowadza wieczorem chmarę by ustopić dołczającemu po godzinie staremu. Po okresie rykowiska "znikają jak duchy" i zaszywają się w niedostepnych partiach lasu.



Byk w pierwszej klasie wieku (2lata) 

        

Byk w pierwszej klasie wieku (około 4 lata)

              

Byk w drugiej klasie wieku

         

Byk w drugiej klasie wieku (około 7 lat)

Byk w trzeciej klasie

         

Byk w trzeciej klasie 14 lat (wiek potwierdzony)


               

Nie pozna się na łowiectwie ten, który wrażliwości uczy sie z dala od natury

zasiedlanie bażantamiCzym jest łowiectwo?

  • Dla myśliwego to przede wszystkim przyjemność płynąca z faktu interakcji z naturą.
  • Dla Państwa Polskiego to sposób na delegowanie odpowiedzialności za regulacje populacji dziko żyjącej zwierzyny, znajdującej się w otoczeniu człowieka.
  • Dla rolnika to szansa na mniejsze straty wyrządzone przez zwierzynę.
  • Dla przeciętnego człowieka to rzecz obojętna lub niezrozumiała forma agresji na dzikiej zwierzynie.

Zapraszamy do lektury oryginalnego tekstu oraz jego wolnego tłumaczenia

 

Tekst oryginalny:

 

If a sportsmen true you’d be
Listen carefully to me...


Never, never let your gun
Pointed be at anyone.
That it may unloaded be
Matters not the least to me.

1

 

2

Wolne tłumaczenie

(tłumaczył - Leszek Kamiński):

 

Jeśli prawdziwym myśliwym chcesz być, posłuchaj uważnie mych rad...

 

Traktuj broń swą jako nieobliczalną. Choć rozładowana jest oszczędź mi tłumaczeń tekst.

When a hedge or fenceyou cross,

Though of time it cause a loss,

From your gun the cartridge take

For the greater safety sake.

 

3

 

4

Pokonując żywopłot lub ogrodzenie zawsze miej baczenie

Mimo straty czasu, "chuchając na zimne", rozładuj broń zawczasu.

If twixt you and neighboring gun
Bird may fly or beast may run.
Let this maxim e’er be thine:
“Follow not across the line.”

 

56

Uważnie mierz gdy do linii zbliża się pióro bądź zwierz. Sąsiada swego traktuj jak siebie samego.

 

Pilnuj święcie tej maksymy:

"lufami przez linię nie prowadź zwierzyny".

Stops and beaters, oft unseen,

Lurk behind some leafy screen.
Calm and steady always be:
“Never shoot where you can’t see.”

 

78

Naganiacza trudy szanuj, jeśli blisko jest to się opanuj. I przypomnij sobie wtedy:

"jeśli nie widzę to zwierz może pójść od biedy".

 

Keep your place and silent be,
Game can hear and game can see.
Don’t be greedy, better spared
Is a pheasant, than one shared.


You may kill, or you may miss,
But at all times think of this ...
“All the pheasants ever bred
Won’t repay for one man dead.”

 

1011

Na stanowisku spokój i cisza to podstawa. Zwierzyna dobrze wie, że to nie zabawa. Chciwość to zła cecha jest, lepiej odpuścić jak się piec.  

Możesz trafić lub spudłować, tego po chwili nie będziesz żałować...

Za to "żadna pozyskana zwierzyna nie wróci życia czyjegoś syna".

Pies  o szlachetnym wyrazie, sylwetką przypominający silnego konia myśliwskiego - huntera. Harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany. Maści czarnej z podpalaniem w kolorze dojrzałego kasztana.Tułów powinien być niezbyt ciężki i umiarkowanej długości. Dobrze rozwinięta, głęboka klatka piersiowa i umięśnienie czyni z niego bardzo wytrzymałego psa. Jest zdolny do pracy nawet w bardzo trudnym terenie, mimo iż jest najwolniejszy z pośród seterów. Inteligentny, pojętny, pełen godności. Śmiały, towarzyski, o usposobieniu przyjaznym i zrównoważonym,  stosunkowo późno dojrzewa.

Gordon aport bażantGordon jest psem jednego pana, bardzo przywiązuje się do właściciela. jest to przywiązanie dużo powyżej „średniego".
 
Z pośród wszystkich wyżłów brytyjskich Gordon jest najbardziej wielostronny. Pracuje zarówno dolnym, półgórnym jak i górnym wiatrem,
lubi pracę zarówno w polu jak i w wodzie, z powodzeniem sprawdza się przy odszukiwaniu postrzałków, bardzo chętnie uczy się aportowania. Wymaga łagodnego traktowania. Jest bardzo dobrym tropowcem, ale nie wykazuje cech oznajmiania czy ogłaszania zwierzyny, potrafi pracować w naprawdę trudnym terenie, w lesie nie odchodzi daleko, doskonale zachowuje się pod czas podchodu.
Szata gordona jest dość łatwa w pielęgnacji. Systematyczne, regularne czesanie jest podstawowym zabiegiem, zapobiegającym powstawaniu kołtunów, i usuwającym część martwego włosa. Dobrze jest wyciąć włosy wyrastające między palcami i obciąć włosy na spodzie łapy. Łapa będzie zwarta, nie będą się do niej przyklejały śnieg czy błoto
Gordon seter


Gordon lisHistoria Rasy:
Psy myśliwskie w typie setera znane były już w XVI. Wywodziły się od dużych spanieli, które były układane do wystawiania i przywarowywania.
Największe zasługi w uszlachetnieniu rasy, poprawieniu właściwości łowieckich oraz eksterieru przypisuje się ksieciu Duke of  Gordon, Aleksandrowi IV, (1743-1827)
na jego cześć nazywa się setera szkockiego gordonem, Przez zaledwie 20 lat w  psiarni na zamku Gordon wyselekcjonowano czarne podpalane setery o dużych talentach użytkowych
Książe Gordon skrzyżował setera z owczarkiem szkockim collie, w dzisiejszych gordonach można zauważyć wiele „pozostałości" jak białe plamki na piersi,
zdolność do stróżowania, większe niż u kuzynów przywiązanie do właściciela,
12 lat później lord Rosslyn połączył setera z bloodhoundem, zdolność posługiwania się dolnym wiatrem, mocniejsza, wręcz atletyczna  budowa, mocne , bardziej obwisłe fafle są spuścizną tego połączenia

 

gordon seter

Wzorzec rasy:
SETER SZKOCKI (GORDON)
Standard FCI Nr 6
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego standardu: 14.06.1987 r.
Przeznaczenie: Pies wystawiający
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 – Wyżły
Sekcja 2 – Brytyjskie i Irlandzkie Pointery i Setery
Wymagane Próby Pracy


Wygląd ogólny:
Pies o szlachetnym wyrazie, budowy galopena, sylwetką przypominający Huntera (silnego konia myśliwskiego). Harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany.
Zachowanie i temperament
Inteligentny, pojętny, pełen godności. Śmiały, towarzyski, o usposobieniu przyjaznym i zrównoważonym.

Głowa:
Raczej głęboka niż szeroka. Odległość od guza potylicznego do stopu nieco większa niż od stopu do nozdrzy. W okolicach oczu głowa powinna być sucha.
Mózgowa część czaszki: Czaszka lekko zaokrąglona, najszersza pomiędzy uszami, pojemna, nieco dłuższa niż kufa. Guz potyliczny dobrze zaznaczony.

Stop: Wyraźny.
Twarzowa część czaszki:
Nos: Duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwartych nozdrzach.
Kufa: Długa, o prawie równoległych liniach, nie spiczasta ani wąska. Głębokość kufy powinna być nieco mniejsza niż jej długość.

Wargi: Niezbyt obwisłe, wyraźnie zarysowane.
Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, o idealnym i kompletnym zgryzie nożycowym t.j. siekacze górne powinny ściśle pokrywać siekacze dolne. Zęby osadzone prostopadle do szczęk.

Policzki: Na tyle mało wydatne, aby głowa sprawiała wrażenie suchej.

Oczy: Ani zapadnięte ani zbyt wypukłe, osadzone dostatecznie głęboko pod łukami brwiowymi; o żywym, inteligentnym wyrazie. Powinny być ciemnobrązowe i lśniące.

Uszy: Średniej wielkości, o delikatnej skórze. Osadzone nisko i przylegające do głowy.

Szyja:
Długa, sucha, o eleganckiej linii górnej, bez obwisłego pogardla.

Tułów:
Umiarkowanej długości.
Lędźwie: Szerokie i lekko wysklepione.
Klatka piersiowa: Głęboka, lecz nie nazbyt szeroka. Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko ku tyłowi.

Ogon:
Prosty lub lekko szablasty, nie sięgający poniżej stawu skokowego. Noszony poziomo lub poniżej linii grzbietu. Gruby u nasady i zwężający się stopniowo ku końcowi. Włosy - pióro u nasady ogona powinny być długie, proste i skracające się w kierunku jego końca.

Kończyny:

Kończyny przednie: mocne, o płaskich i prostych kościach.

Łopatki: Długie i ustawione ukośnie, daleko ku tyłowi, szerokie, płaskie, ściśle przylegające. Niepożądane za grube, ograniczające swobodę ruchów. Dobrze ukątowane.

Łokcie: Nisko osadzone pod tułowiem.

Śródręcze: Ustawione pionowo do podłoża.

Kończyny tylne: Od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i umięśnione, zaś od stawu skokowego do stopy proste, krótkie i mocne. Miednica prawie pozioma.

Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.

Stopy: Owalne, z dobrze wysklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy palcami obfite owłosienie. Opuszki dobrze rozwinięte, mocne.

Ruch:
Równy, miarowy, płynny i posuwisty, z silną akcją kończyn tylnych.

Szata:

Włos: Na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu powinien być krótki i delikatny. Na pozostałych partiach ciała średniej długości, płasko przylegający, nie kędzierzawy ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste, z tyłu kończyn długie, delikatne i proste. Obfite owłosienie brzucha tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i spodnią stronę szyi. Wszystkie frędzle nie powinny być faliste ani kędzierzawe.

Umaszczenie: Smoliście czarne, lśniące, bez śladu rdzawego nalotu, z podpalaniem koloru dojrzałego kasztana. Dopuszczalne są czarne znaczenia wzdłuż palców i pod żuchwą. Podpalania: dwie wyraźne plamki nad oczami o średnicy nie przekraczającej 2 cm (3/4 ins); na bokach kufy podpalanie tworzy obwódkę otaczającą kufę, niesięgającą jednak wyżej nasady nosa. Podpalania na gardle oraz dwie duże, wyraźnie odcinające się plamy na piersi. Podpalanie na wewnętrznej stronie ud rozciąga się na przednią część kolan i zachodzi na zewnętrzną powierzchnię tylnych kończyn od stawu skokowego do palców. Na kończynach przednich podpalanie sięga do łokci z tyłu i do nadgarstków lub nieco wyżej z przodu. Podpalanie wokół odbytu.
Akceptowane są bardzo małe białe plamki na piersi. Wszelkie inne kolory poza wyżej wymienionymi są niedopuszczalne.
Wzrost

Wysokość w kłębie:
Psy: 66 cm (26 cali), choć przyjmuje się 61-69 centymetrów (24-27 cali)
Suki: 62 cm (24,5 cala), choć przyjmuje się 58-66 centymetrów (23-26 cali)
Masa ciała:
Psy: 29,5 kg (65 lbs)
Suki: 25,5 kg (56 lbs)

Wady:
Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia odchylenia.
Uwaga
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone całkowicie w worku mosznowym.


Hodowla psów pracujących:

Black IVY

Agata Witkowska (+48) 601 832 013 Czeczotki

http://www.blackivy.pl/?kontakt,2



 

Springer spaniel angielskiDo XIX w. nastąpił podział na dwie grupy: cocker spaniele – psy do 25 funtów i springer spaniele – powyżej tej wagi. W 1902 r. brytyjski związek kynologiczny jako pierwszy uznał rasę. W połowie XX w. dał się zauważyć stopniowy podział na linię użytkową i wystawową.

W Polsce jedną z pierwszych osób, które zainteresowały się hodowlą springerów angielskich była księżna Izabella Radziwiłłowa. Po II wojnie światowej ponowne zainteresowanie springerami przypada na lata 60. Dzisiaj w naszym kraju istnieje kilka hodowli tej rasy; część z nich kładzie duży nacisk na podtrzymywanie i utrwalanie ich cech użytkowych.
springer aport z wodySpringera cechuje duża ruchliwość, wesołe, łagodne usposobienie, niezmordowana wytrwałość w okładaniu pola, bobrowaniu w terenach podmokłych i buszowaniu w szuwarach. Świetnie posługuje się dolnym wiatrem, a zwietrzenie zwierzyny okazuje ożywieniem i nadzwyczaj energicznym machaniem ogonem. W myślistwie, po odpowiednim ułożeniu w zakresie
posłuszeństwa, wykorzystywany jest jako płochacz1 i aporter2 drobnej zwierzyny zarówno w suchym polu (na kuropatwy, bażanty, zające), jak i w terenie błotnistym i w wodzie (na kaczki, słonki, bekasy), lub do tropienia postrzelonej zwierzyny grubej.
 
Springer spaniele angielskie to wspaniałe i mądre psy. Posiadają wrodzoną skłonność do pracy. Uczą się szybko i chętnie. Pracy w polu nie ma potrzeby wiele ich uczyć – mają to w genach. Skupić należy się na posłuszeństwie, bo te urokliwe psiaki mają jedną niebezpieczną cechę – urokliwe spojrzenie. Jeśli ulegniemy tym oczom – w polu z naszego psa pożytku mieć nie będziemy.

Jeśli już wyrobimy w sobie odporność na wdzięki springera, musimy pamiętać o podstawowej zasadzie – konsekwencji. Jeśli ustaliliśmy, że pies nie śpi na łóżku, to musimy się tego trzymać (cała rodzina!). Ta sama zasada dotyczy wszystkich komend, które wydajemy psu. Jeśli kazaliśmy mu usiąść, to czekamy aż usiądzie lub mu w tym pomagamy. Springery w „dzieciństwie” często sprawdzają naszą cierpliwość. Musimy się zatem nią wykazać.
Podstawowy apel3 obejmuje przychodzenie na zawołanie (polecamy gwizdek, bardzo przydatny podczas szkolenia i na polowaniu), chodzenie przy nodze oraz takie komendy jak siad i waruj (obie również w wersji na odległość). Docelowo nasz pies powinien chodzić posłusznie przy nodze bez smyczy, a na naszą komendę biec zawsze w kierunku, w którym jest wysyłany. Kiedy osiągnie pożądany dystans z jednej strony polującego powinien zmienić kierunek i biec z powrotem przed myśliwym z wielką werwą i żądzą polowania (prawie tak mechanicznie jak wycieraczki w samochodzie). W polu pracuje w odległości nie większej niż 20 – 25 metrów zawsze utrzymując kontakt wzrokowy z przewodnikiem. Penetruje teren z obu stron i przodu menera4 , nigdy nie przegapiając żadnej zwierzyny. Kiedy natrafi na trop spuszcza głowę i przystawia nos do ziemi jak pies gończy. Wytrwale tropi zwiększając prędkość aż dosięgnie ptaka czy królika. Po akcji ogona można określić, czy zwietrzył zwierzynę, co jednocześnie jest dla myśliwego znakiem, że powinien zwiększyć czujność i pozostać w gotowości do oddania strzału.

springer aport bażantJeśli zwierzyna jest ustrzelona springer zapamiętuje miejsce upadku i na komendę aportuje ją. Jeśli zwierzyna jest tylko zbarczona5 , przystawia nos do miejsca upadku i tropi gorliwie i pośpiesznie, a gdy jej dojdzie, chwyta w pysk w delikatnym uścisku i z radością wraca do swojego przewodnika.
Springer sprawdza się również bardzo dobrze na tropie6 ; pracuje chętnie, dokładnie, w skupieniu. Do tego rodzaju pracy dobrze przygotowywać psa od młodości ćwicząc z nim na ścieżkach tropowych lub włóczkach7 . Mamy wówczas gwarancję, że w przyszłości bezbłędnie doprowadzi nas do strzelonej zwierzyny.
Jeśli w nauce wykorzystamy jego chęć do zabawy, to opanowanie np. aportu8 zajmie nam dosłownie kilka godzin; łącznie z „konkursowym” oddawaniem do ręki z pozycji „siad”. Tylko pamiętajmy o tym, żeby nie męczyć psa – przetrenowanie może go zniechęcić.
Pochodzący z dobrej hodowli, dobrze ułożony i doświadczony springer spaniel angielski to radość dla właściciela. Sprawdzi się nie tylko jako wytrawny pomocnik myśliwego, ale też jako znakomity towarzysz osób preferujących aktywny tryb życia.
springer dzikReasumując zacytujmy słowa wieloletniego hodowcy labradorów, specjalisty w dziedzinie układania psów myśliwskich, Cezarego Marchwickiego:
"W ostatnich latach błyskawiczna karierę wśród polskich myśliwych zrobił niemiecki płochacz myśliwski. […] Ale zajrzyjmy na Wyspy Brytyjskie … Tutaj wkraczamy do prawdziwego eldorado płochaczy. Oczywiście mam na myśli spaniele. Dodam, że wahtellhund nie istniałby dzisiaj, gdyby nie angielski springer spaniel, użyty do regeneracji szperacza niemieckiego. […] Kupując springera stajecie się nabywcą żywego antyku z XIV wieku."

Bibliografia

  1. History of the breed .dostęp: [22.04.2012]. Dostępny w Internecie: http://www.englishspringer.org/breed-history.php
  2. Marchwicki C.: Żywy zabytek. Brać Łowiecka, 2005, nr 4, s. 34-35
  3. Ściesiński K.: Spaniele. Warszawa, 1993, s. 39-43
  4. Smyczyński L.: Psy, rasy i wychowanie. Warszawa, 1970
  5. Gasow J., Roggenkamp E.K.: The new complete - English Springer Spaniel, MACMILLAN, 1994

Opracowanie: Justyna Kamińska i Ewa Dobrzyńska-Lankosz

Objaśnienie oznaczonych pojęć:

  1. płochacz – pies używany do polowania na drobną zwierzynę; jego rola polega na wyszukiwaniu i wypłaszaniu zwierzyny z krzewów i szuwarów oraz aportowaniu jej po strzale.
  2. aporter – pies ułożony i użytkowany do odszukiwania i przynoszenia ubitej lub rannej zwierzyny
  3. apel – wykonywanie przez psa myśliwskiego poleceń za pomocą gwizdka, gestów rąk lub komendę ustną
  4. mener – przewodnik prowadzący psa na próbach lub konkursach pracy psów, w tym również myśliwskich
  5. zbarczenie - trafienie ptaka w skrzydło
  6. trop – ślad zwierza odciśnięty jego kończynami w ziemi lub śniegu
  7. włóczka – sztuczny ślad tworzony przez ciągnięcie po ziemi martwego zwierza: zająca, dzikiego królika, bażanta, kuropatwy, lisa itd.
  8. aport – komenda dla psa: przynieś, podaj; przynoszenie przez psa ubitej lub rannej zwierzyny

 


Kontakt do hodowli springer spanieli po polujących rodzicach Avendesora:

WWW: http://avendesora.republika.pl/

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.   

JUSTYNA KAMIŃSKA & JORDAN WOŹNIAK +48 0/516 700 472 lub +48 0/504 539-540